Charles Dancla · Dwadzieścia etiud brillantnych i charakterystycznych, op. 73
Dwadzieścia etiud brillantnych i charakterystycznych, op. 73 na wiolonczelę
Każda etiuda w oryginalnej tonacji, w najniższej oktawie mieszczącej się w skali wiolonczeli; w kluczu tenorowym lub kluczu basowym.
20 etiud, każda w oryginalnej tonacji, w najniższej oktawie mieszczącej się w skali wiolonczeli, z dynamiką, oddechami i frazowaniem wydania; w kluczu tenorowym lub kluczu basowym.
Strona tytułowa, pierwsze etiudy i dwie strony dalej, tak jak w druku.
Spis treści
20 etiud w 13 tonacjach.
1B♭-moll · kluczu basowym
2G-dur · kluczu basowym
3D-dur · kluczu tenorowym
4A-moll · kluczu tenorowym
5D-dur · kluczu basowym
6F-dur · kluczu basowym
7F-moll · kluczu basowym
8F-dur · kluczu basowym
9A♭-moll · kluczu basowym
10E♭-dur · kluczu basowym
11B♭-moll · kluczu basowym
12E♭-moll · kluczu tenorowym
13D-dur · kluczu basowym
14A-dur · kluczu tenorowym
15D-dur · kluczu basowym
16D-moll · kluczu basowym
17E-dur · kluczu basowym
18D-moll · kluczu basowym
19G♭-dur · kluczu tenorowym
20E-dur · kluczu basowym
O zbiorze Dwadzieścia etiud brillantnych i charakterystycznych, op. 73
Dwadzieścia etiud brillantnych i charakterystycznych, op. 73, na skrzypce Charles’a Dancli, z jego klasy w Konserwatorium Paryskim w drugiej połowie XIX wieku: etiudy koncertowe, każda o własnym charakterze.
Każda etiuda jest transponowana i przeniesiona w inny klucz do skali instrumentu, wyrytowana na pięciolinii 7,5 mm z drukarskimi marginesami, jedna etiuda na stronę lub rozkładówkę, nigdy z przewracaniem strony w środku etiudy.
Dla ciebie i twojego studia
Drukuj tyle egzemplarzy, ile potrzebujesz dla siebie i własnych uczniów. Samego pliku nie wolno przekazywać ani publikować.
Przycięte na wiolonczelę
Każda etiuda mieści się w i jest w jego kluczu: przy pulpicie nie trzeba nic transponować.